KAM LUNG LELYSTAD

Gham Long Pai (Kung Fu)

Het Gham Long Pai Kung Fu is een unieke Kung Fu stijl, het is ontstaan uit verschillende Oosterse gevechtskunsten zoals: Shao Lim Kung Fu, Choy Lee Fat, Kempo en Karate. Hoewel de oorsprong van deze stijl in Nederland ligt, heeft deze stijl veel invloed vanuit het verre Oosten. Deze Kung Fu stijl is gebaseerd op de hedendaagse praktijk, dat houdt in dat de zelfverdedigingstechnieken op een realistische wijze worden getraind.

Het regelmatig trainen leidt tot verbetering van de fysieke en mentale conditie, het reactie en concentratievermogen, de wilskracht en het zelfvertrouwen. Ook bestaat de mogelijkheid om te leren omgaan met verschillende oorspronkelijke Kung Fu wapens, zoals staff (Gwan), short staff (Dyun Gwan) spear (Cheung), steel fan (Tit Sin), steel chain whip (Tit Lin), axe (Fu Tauh), knife (Dou), butterfly swords (Wu Dip Dou) double-edged sword (Gim Dou), broadsword (Daahn Dou) Three section staff (Saam Jit Gwan) horse bench (Muhk Dang). Daarnaast wordt er ook nog aandacht besteed aan wedstrijdtraining voor competitie en demonstraties.

Eskrima (Doce Pares Multi System)

Zo lang als er gevechtkunsten bestaan is er altijd een dilemma geweest. Namelijk hoe het toegepast moet worden in training en als wedstrijdsport zonder dat de waarde van de gevechtkunst zijn inhoud verliest en de beoefenaar geen onnodige risico's hoeft te nemen. Vooral als het om gevechtkunsten gaat waarin wapens gebruikt worden.

Wapens

In het Eskrima van de Filippijnen ligt de nadruk vooral op het gebruik van wapens: stokken en wapens om te snijden en te steken. Pas als men de toepassing van de wapenkunst onder de knie heeft leert men het ongewapend vechten. In het verleden werden er op de Filippijnen regelmatig echte gevechten georganiseerd door mensen van verschillende Eskrima stijlen. Er werd dan meestal gevochten met wapens zoals zwaard, stok, mes etc. Deze confrontaties stonden bekend als de doodgevechten waarin de vechters de eer van hun stijl verdedigden en ze vochten dan ook zonder enige vorm van bescherming.

Grootmeester Dionisio Cañete

Maar in het moderne Eskrima moest men een manier vinden om trainingen en wedstrijden zo realistisch mogelijk te houden en gelijktijdig de beoefenaars zo goed mogelijk te beschermen. De meest bekende en wereldwijd geaccepteerde methode werd in de jaren 70 ontwikkeld op de Filippijnen door grootmeester Dionisio Cañete van de beroemde Doce Pares club in Cebu. Grootmeester Cañete is één van de vooraanstaande leiders van Doce Pares en is zelf getuige geweest van deze echte gevechten zonder bescherming. Sinds de jaren 60 heeft hij een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling en promotie van het Eskrima op de Filippijnen en buiten de Filippijnen.

Grootmeester Cañete maakte de regels voor de eerste Nationale Filippijnse Eskrima Kampioenschappen in 1979, ook ontwikkelde hij beschermende kleding voor de deelnemers. Dit toernooi werd een groot succes en het bleef niet alleen bij de Filippijnen. Ook werd deze wedstrijd vorm geïntroduceerd door Dionisio Cañete in de Verenigde Staten. In 1989 werden voor het eerst de open Eskrima Kali Arnis wereldkampioenschappen gehouden op de in Cebu op de Filippijnen, waaraan tien landen deelnamen. Ondertussen zijn er meer dan 20 landen die deelnemen aan deze wedstrijden, waaronder Nederland. De wereld kampioenschappen die om de twee jaar worden georganiseerd staan onder toezicht van de WEKAF (Wereld Eskrima Kali Arnis Federatie).

Eskrima wedstrijden

Gedurende deze wedstrijden wordt gebruik gemaakt van een gewone rotan stok van ongeveer 65cm. De vechters zijn goed ingepakt met de nodige beschermings materialen. De deelnemers dragen een helm om het hoofd te beschermen met aan de onderkant van de helm een nek beschermer en een speciale body beschermer, tevens dragen zij handschoenen en elleboog beschermers. De wedstrijden bestaan uit 3 rondes van elk een minuut. Elke wedstrijd wordt geleid door drie scheidsrechters en een hoofdscheidsrechter. Door de snelheid van het hanteren van de stok is het onmogelijk om elke slag te noteren.
De wedstrijd wordt ook beoordeeld op de volgende punten: beweging, voetenwerk, uitstraling, instelling en natuurlijk het hanteren van de stok.

Nederland

Deze variant van Full Contact Eskrima wordt in Nederland ook beoefend, onder leiding van Frans Stroeven. Grondlegger van het Eskrima in Nederland en voorzitter van de SEKAN (Stichting Eskrima Kali Arnis Nederland). ALLE DOCE PARES - SEKAN SCHOLEN VAN NEDERLAND: http://www.eskrima.nl

Knife Fighting

Het mesvechten is binnen de vechtsporten niet onomstreden. De een noemt het ongepast, de ander noemt het zelfs misdadig. Voor de grondlegger van het Eskrima in Nederland, doet dat niet terzake. Vooral in de Filippijnse vechtkunsten (Eskrima, Kali, Arnis) vindt men het mesvechten namelijk in een ongekend aantal variaties terug. Vrijwel alle verschillende stijlen besteden hier aandacht aan, en terecht.

Realistische technieken

In de eerste plaats ligt hieraan een algemene gedachte achter ten grondslag. Het Eskrima is ontwikkeld op het slagveld en kenmerkt zich nog steeds door een hoge realiteitswaarde. Als je onverhoopt in een echt gevecht geraakt, is het altijd veiliger om je met een wapen te verdedigen dan zonder, is de gedachte. Ook als dat wapen een mes is. Vandaar dat leerlingen eerst in het gewapende gevecht worden onderwezen en dan pas in het ongewapende gevecht. Natuurlijk is er een risico dat mensen hiervan misbruik maken, maar geldt dat niet voor alle gewapende en ongewapende technieken? Elke beoefenaar van vechtsport dient op een verantwoorde manier met zijn kennis om te springen!

In de tweede plaats kun je je niet op een realistische manier tegen een mesaanval verdedigen als je niet weet hoe het mes gebruikt kan worden en wat de mogelijkheden zijn. En hoe leer je dat beter dan door zelf met het mes te leren omgaan? Pas dan ervaar je hoe snel het mes beweegt en dat je in de realiteit maar een of hooguit twee kansen hebt om je bewapende tegenstander te overmeesteren. Veel ongewapende technieken tegen het mes die in het Eskrima gebruikt worden bestaan dan ook uit een snelle blok en een gelijktijdige eye-jab om de tegenstander onschadelijk te maken. Pas daarna vloeit de counter door in een breektechniek, een klem of een ontwapening.

In de derde plaats is training met messen verschrikkelijk goed voor het ontwikkelen van scherpe reflexen en de juiste timing en 'distancing'. Een stoot of trap die onverwacht doorkomt kun je in veel gevallen nog wel hebben, maar een messteek…

In de laatste plaats zijn veel ongewapende technieken in het Eskrima afgeleid van technieken uit het mesvechten. Omdat dit een essentieel verband is, moet je het mesvechten begrijpen om de stap naar het ongewapende gevecht te kunnen maken.

Verschillende Eskrima-stijlen

Om deze redenen wordt ook in de opgezette Eskrima-lesprogramma's en seminars van de Stichting Eskrima Kali Arnis Nederland uitgebreid aandacht besteed aan het mesvechten. De technieken zijn afkomstig uit verschillende stijlen en het repertoire wordt door de jaren heen steeds uitgebreider. De leerling leert op een gecontroleerd agressieve, maar vooral veilige, verantwoorde manier een groot aantal technieken met en tegen het mes. Het mesvechten is een onmisbaar element voor realistische en complete zelfverdediging. Bovendien wordt zo een rijke traditie van de Filippijnse vechtkunsten in ere gehouden.

Meer informatie over mesvechten vindt u via http://www.eskrima.nl

Muay Thai (Thaiboxing)

Over de oorsprong van het originele Muay Thai zijn twee verschillende theorieën. Tot op heden worden hier nog steeds onderzoeken naar gedaan. Het Muay-Thai wordt in Thailand gezien als volks-sport nummer 1 en heeft een zeer hoog aanzien bij de bevolking.

Als Muay-Thai bokser wordt men gezien als de held van het volk, die om de eer van zijn vaderland strijdt. Sinds 1975 is er in Europa een variant op deze vechtstijl gekomen, wat hier bekend staat als het kickboksen. De echte kenners weten dat er toch wel een wezenlijk verschil in deze stijlen aanwezig is.

Zo mag er in het originele thaiboksen gebruik gemaakt worden van elleboog en knietechnieken, terwijl deze in Europa verboden zijn. Over de hele wereld worden er inmiddels vele grote thaiboks-wedstrijden georganiseerd en is Nederland goed vertegenwoordigd. Ondanks dat het Muay Thai bekend staat als een van de hardste vechtsporten, kan men het thaiboksen zowel recreatief als op wedstrijd niveau trainen.

Kickboxing

Het kickboxing kent zijn oorsprong in de Verenigde Staten en Japan. In Japan had men de Thaise variant het Muay Thai qua regelgeving enigszins veranderd wat resulteerde in de nieuwe vorm, namelijk het kickboxing. Later zouden de Amerikanen naar Japan reizen om zich daar met de Kickboksers te meten, vanuit de VS werd echter een systeem ontwikkeld dat vooral voortkwam vanuit verschillende andere vechtsporten zoals het Karate en Taekwondo. Al vanaf 1958 hadden er in de Verenigde Staten grote en kleinere karate tournooien plaatsgevonden. Van het traditionele karate ging men al snel over tot het zogenaamde "freestyle", waar iedereen aan deel kon nemen, ongeacht de stijl, kleur pak of nationaliteit.

Het traditionele karate ging over in semi-contact en de invoering van het safe T-equipment van Jhoon Ree bracht de zaak helemaal aan het rollen. In 1970 echter had de bekende Amerikaanse vechter Joe Lewis al zijn eerste "karate" wedstrijd met bokshandschoenen gevochten wat door een niet op de hoogte zijnde verslaggever American Kickboxing werd genoemd. Langzamerhand begon deze "nieuwe" sport aan te slaan en door de gehele VS werden er tussen 1970 en 1973 een handjevol Kickboxing wedstrijden georganiseerd. Eén der promotors van het eerste uur was onder andere Howard Hanson, die zelf de Shorin Ryu stijl trainde en doceerde. Hij zou uiteindelijk zorgen voor de beoefening van het kickboxing in een boksring, en niet op een mat zoals dat in de begin periode gebruikelijk was.Na een aantal geslaagde promotie's, waarbij hij onder meer Bill Wallace voor zich liet vechten, besloot Hanson een eigen organisatie op te richten waarbij de realiteit van een wereldwijde beoefening van het kickboxing beter tot zijn recht kwam. Tot op dat moment was een "wereldkampioenschap" vaak een nationale jongen die zich nauwelijks kon meten met iemand van internationale klasse. Er werd een wereldwijde organisatie opgezet, te weten de World Karate Association, de WKA. Onvervaard begon men de organisatie op poten te zetten. Regels werden geschreven en vooral veranderd. Iedereen mocht voor deze organisatie uitkomen, er werden zelfs kampioenen van andere organisatie's erkend mits deze bereid waren hun titels onder het reglement van de WKA te verdedigen.

De eerste die deze uitdaging aannam was Benny Urquidez, de toenmalig kampioen van de PKA. In 1976 werd Japan rijp gemaakt voor de Kickboxing invasie onder het WKA reglement. Vaak werden de kickboxing wedstrijden gebruikt als aanvulling van de profworstel gala's, maar na niet al te lange tijd leek het Kickboxing in staat een geheel eigen programma te kunnen dragen. Maar omdat het Japanse Kickboxing uit het Thaiboxing was voortgekomen en de Japanners dus met ellebogen en knieën vochten, moesten er nog wel wat konsessies gedaan worden. De Japanners gingen akkoord de knieën en elleboog technieken uit hun systeem te verwijderen maar weigerden evenals enkele andere Aziatische landen om hun gevreesde "low-kicks" uit het systeem te halen. Het Kickboxing kende uiteraard vele corifeën uit deze periode maar Benny Urquidez en Tabata (zou later zijn wereldtitel verliezen aan onze landgenoot Fred Royers) waren toch de meest bekenden.

In de tussentijd waren de Kickboksontwikkelingen in Europa niet onopgemerkt voorbij gegaan, maar door de organisatie van veel Muay Thai wedstrijden in Nederland was het Nederlandse niveau al behoorlijk te noemen in verhouding tot de rest van de wereld. Mede dankzij de stage die Jan Plas, Peter van de Hemel en Jan van Looyen in de begin jaren 70 al in Japan hadden gevolgd in de dojo van Kenji Kurosaki, kon men in Nederland al goed uit de voeten met het Muay Thai en zo als later zou blijken, ook met het Kickboxing. In 1983 werd voor het eerst het Kickboxing volgens het reglement van de WKA in Nederland tentoongesteld, en op dat zelfde gala veroverde Rob Kaman meteen de wereldtitel van de Amerikaan John Moncoya. In Nederland zijn veel Kickboxing wedstrijden georganiseerd door de jaren heen, met het groter worden van de Kickboxing organisatie WKA is tevens het verval begonnen. Meerdere promotors die hun eigen weg in wilde slaan en eigen organisaties vormden. Voor het Kickboxing kennen we tegenwoordig tal van organisaties die promoties sanctioneren door geheel Europa. Enkele voorbeelden hiervan zijn de IKF, I.S.K.A., WKA, I.K.B.F., I.K.K.C., I.K.B.O. en WPKL. Het kickboxing heeft door de jaren heen veel aan populariteit uit de jaren 70 en 80 in moeten leveren aan het Muay Thai. Vooral voor internationale gevechten met deelnemers uit landen waar het Muay Thai nog niet zo sterk ontwikkeld is wordt nog vaak gekozen voor een gevecht volgens het Kickboxing reglement.

Meer info: http://www.nkbb.nl

Special Combat

Special-combat is een zelfverdedigings systeem waarin men zich uit verschillende (straat) situaties moet kunnen redden en wel op zo‚n efficiënt mogelijke manier. Bij het special-combat wordt alle aandacht besteed aan de zelfverdedigings-technieken. Deze technieken worden op een realistische manier aangeleerd, zodat u zich op een juiste wijze leert verdedigen.

Sanda

Sanda staat voor Chinees Kickboksen en is eenn van de twee topsportdisciplines van het Kungfu - Wushu. In het Cantonees wordt Sanda uitgesproken als Sanshou. De betekenis is vrije hand. Men is dus vrij in het handelen integestelling tot het uitvoeren van een vorm waarbij elk beweging vast staat. Wedstrijden worden uitgevoerd op een Lei Tai. Dit is een verhoogd platvorm van 8 x 8 meter waarvan men de tegenstander ook mag af stoten, schoppen of werpen. Dit maakt het Sanda vaak spectaculairder dan de bekende kickboks vomen.